پرسید: این شعر را برای که می گویی؟ فتح الله کیاییها.

پرسید: این شعر را برای که می گویی؟

شعری نگفته بودم

بغضی بود

پرسید: طعن خنده ات از چیست

خنده را به طعن

هرگز زبان به مزه

بر نچشیده بودم.

خشمگین فریاد کرد و گفت

زبانت، دستانت، لبانت

بوی باروت می دهد

هنوز شعله بر آتش

کبریت بر نگشوده بودم.

تشنه بودم

خاک بوی زخم می داد

تشنه بود زمین.

ف.ک